logo-aikido-maastricht-nov2014

 

 

Welkom bij
Aikido Maastricht

For the English version click here

How do we see Aikido?

Aikido Maastricht bestaat al meer dan 20 jaar. Ons adres is: De Duitse Poort 13a in Maastricht.

Onze dojo is een plek waar aikido geoefend, bestudeerd en ontwikkeld wordt.
Er worden de traditionele aikidotechnieken beoefend. De nadruk ligt echter op het beoefenen van de aikidoprincipes en het toepassen van deze principes in je dagelijkse leven. Het anders omgaan met conflict en weerstand, maar ook het leren "zijn" in het hier-en-nu zonder te oordelen.

Ons inzicht in de krijgskunst aikido is niet statisch en is in de loop der tijd veranderd. Lees meer hierover.

Aikido dans of krijgskunst

aikido da of kr

Zolang de voorraad strekt!
Het boekje is te verkrijgen in de dojo.

Prijs 12,50 euro
(excl. verzendkosten)

Inspiratie

Miles Kessler, The evolution of response

Een mooi inspirerend artikel over Aikido in een breder kader is:
The evolution of Response van Miles Kessler

Laatst toegevoegde artikelen:

Het belang van wapens in aikido
De gelegenheid maakt de dief

Stijlen, Takemusu aikido

Stijlen, Takemusu aikido

De groei van de populariteit van aikido in Japan zelf en ook daarbuiten heeft zich afgespeeld na 1950. Ueshiba die toen al de zeventig was gepasseerd, heeft daarin nauwelijks een rol gespeeld. Het waren vooral zijn leerlingen zoals Koichi Tohei, Gozo Shioda, Minoru Mochizuki, Kenji Tomiki, and Kisshomaru Ueshiba die gezorgd hebben voor de verspreiding van de krijgskunst.
Deze centrale figuren zijn ook verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de voornaamste aikidostijlen en -organisaties zoals we die nu tegenkomen en waar bijna elke aikidoschool op terug te voeren is.

morihiro saito, takemusu aikido

philippe voarino met Morihiro SaitoOnze vereniging is voor wat betreft het wapenwerk vooral (via Philippe Voarino) geïnspireerd door het Takemusu aikido van Morihiro Saito (1928-2002, 9e dan Aikikai). Saito was tot aan zijn dood hoofd van de Iwama Aikido dojo in Japan. In deze dojo heeft de grondlegger van aikido, Morihei Ueshiba, na de tweede wereldoorlog zijn krijgskunst verder ontwikkeld. (Iwama is een klein stadje 100 kilometer ten noorden van Tokyo).
Saito is het langst van alle leerlingen van Ueshiba – van 1945 tot aan diens dood in 1969 – uchideshi (inwonend leerling) geweest. Hij wordt gezien als de expert op het gebied van de aiki ken en aiki jo. Door het wapenwerk en door zijn bewering dat hij de technieken precies zo uitvoerde als osensei heeft hij binnen de Aikikai altijd een wat aparte positie ingenomen. Vele malen is hij in de V.S., Europa en Australië geweest om er seminars te verzorgen. Voor een uitgebreid artikel over Morihiro Saito zie http://www.aikidojournal.com/article.php?articleID=210
.

Takemusu aikido

Saito heeft en zeer gestructureerde lesmethode ontwikkeld. De reden hiervoor was dat volgens hem de manier waarop osensei lesgaf geschikt was voor privélessen, niet voor grote groepen leerlingen. Zijn populariteit in het westen heeft hij vooral te danken aan zijn vermenging van traditie en vernieuwing. Enerzijds wilde hij de technische erfenis van osensei zo zuiver mogelijk doorgeven aan volgende generaties. Anderzijds toonde hij een enorme creativiteit voor wat betreft de ordening en classificatie van de technieken ontwikkeld door Morihei Ueshiba. Hij maakte hierdoor de interne logica van aikido duidelijk. Zijn lesmethode wordt door andere stijlen als te statisch gezien. Als je de films met osensei ziet, is het immers altijd een en al beweging. Saito’s antwoord op deze kritiek was dat osensei in zijn lessen in Iwama iets anders liet zien dan op de filmpjes. Waarschijnlijk had dat te maken met het oude idee van krijgskunstmeesters de technieken voor het grote publiek verborgen te houden. Eerst moet jarenlang de basis geoefend worden, statisch en vanuit krachtige aanvallen (vooral vastpakken), pas dan kan voorzichtig begonnen worden met vloeiende bewegingen (ki no nagare).

Publicaties

Takemusu Aikido, Morihiro Saito

  • 5 delen
  • Takemusu Aikido, Special Edition
  • DVD's
    Aiki ken, Morihiro Saito, 55 min., color, 2003
    Aiki jo, Morihiro Saito 60 min., color & b&w, 2003


Wim Heijnen, december 2005

Aikidostijlen

Aikidostijlen


aikido maastricht ueshibaSinds de dood van Ueshiba in 1969, maar ook al daarvoor, is aikido volop in beweging. Zoals Morihei Ueshiba aiki-jutsu omvormde tot aikido en hij gedurende zijn hele leven bleef schaven om zijn krijgskunst te vervolmaken, zo heeft aikido zich ook onder zijn leerlingen verder ontwikkeld. Hierdoor zijn er veel verschillende stromingen binnen aikido ontstaan die allemaal interpretaties en gedeeltelijke aanpassingen zijn van en door individuen die leerlingen waren van een en dezelfde leraar: Morihei Ueshiba. Bij sommige scholen staat de spirituele discipline voorop, bij andere de ontwikkeling van ki, weer andere zien aikido als sport, recreatie, zelfverdediging, of als bewegingskunst.
Op zich hoeft dit geen enkel probleem te zijn. Het doel van een meester zou immers moeten zijn dat de leerlingen zoveel bagage meekrijgen dat ze daarna alleen verder kunnen.
Zo bezien, hebben de verschillende aikidostijlen een gemeenschappelijke bron, vanwaaruit ze zich onontkoombaar op natuurlijke wijze verder ontwikkelen. Zolang de uitgangspunten – van harmonie, eenwording van lichaam en geest, het streven naar evenwichtiger mensen die in harmonie met hun omgeving leven – niet verandert, valt het allemaal onder de noemer van aikido.
De groei van de populariteit van aikido in Japan zelf en ook daarbuiten heeft zich afgespeeld na 1950. Ueshiba die toen al de zeventig was gepasseerd, heeft daarin nauwelijks een rol gespeeld. Het waren vooral zijn leerlingen zoals Koichi Tohei, Gozo Shioda, Minoru Mochizuki, Kenji Tomiki, en zijn zoon: Kisshomaru Ueshiba die gezorgd hebben voor de verspreiding van de krijgskunst.
Deze centrale figuren zijn ook verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de voornaamste aikidostijlen en -organisaties zoals we die nu tegenkomen en waar bijna elke aikidoschool op terug te voeren is.
In onze vereniging hebben we op het ogenblik te maken met invloeden van verschillende leraren. Voor het ongewapende deel volgen we vooral de stijl van het Tendoryu Aikido van Kenji Shimizu (via Jos Vanroy), voor het gewapende deel het Takemusu aikido van Saito (via Philippe Voarino), terwijl ons we voor de onderliggende principes van aikido laten inspireren door Miles Kessler en Patrick Cassidy.

Verschillende aikidostijlen op een rij

Aikikai

Yoshinkan

Yoseikan

Ki

Tomiki

Takemusu

Schools of Ueshiba

Tendoryu

Integraal aikido

 

Aikidostijlen, Aikikai

Aikidostijlen, Aikikai

De groei van de populariteit van aikido in Japan zelf en ook daarbuiten heeft zich afgespeeld na 1950. Ueshiba die toen al de zeventig was gepasseerd, heeft daarin nauwelijks een rol gespeeld. Het waren vooral zijn leerlingen zoals Koichi Tohei, Gozo Shioda, Minoru Mochizuki, Kenji Tomiki, and Kisshomaru Ueshiba die gezorgd hebben voor de verspreiding van de krijgskunst.
Deze centrale figuren zijn ook verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de voornaamste aikidostijlen en -organisaties zoals we die nu tegenkomen en waar bijna elke aikidoschool op terug te voeren is.

Kisshomaru Ueshiba

moriteru De Aikikai Hombu Dojo, kortweg Aikikai, is de grootste en de bekendste organisatie. Wereldwijd zijn er duizenden scholen bij aangesloten. De Hombu Dojo is de directe voortzetting van de Kobukan Dojo, de vooroorlogse school van Ueshiba. Kisshomaru Ueshiba, zoon van de grondlegger, was vanaf de dood van de grondlegger in 1969 tot aan zijn eigen dood in 1999 de tweede Doshu (letterlijk: leider van de Weg).
Het begin van de internationale verspreiding van aikido is vooral te danken aan Koichi Tohei die in Hawaii en het vasteland van de V.S. aikido onderwees. Hij schreef enkele populaire boeken die in de belangrijkste Europese talen werden vertaald. Andere belangrijke leraren die hem volgden en die tegenwoordig in de V.S wonen, zijn Yamada, Sugano, Saotome en Ikeda. In Europa (Frankrijk) was Mochizuki de eerste aikidoleraar. Later volgden o.a. Abe, Noro en Tamura (Frankrijk), Asai (Duitsland), Chiba en Kanetsuka (Groot-Brittannië).

Belangrijkste bijdrage van Kisshomaru Ueshiba

De belangrijkste bijdrage van Kisshomaru is van organisatorische aard geweest. In de Aikikai staat de martiale kant van de aikidotechnieken op de achtergrond. Veel belangrijker zijn zelfverwerkelijking en ‘schaven’ aan de eigen persoon zodat je een productief lid van de samenleving kunt worden.
De Aikikai heeft een aantal belangrijke meesters voortgebracht die onder de noemer Aikikai opereerden of nog steeds opereren. We noemen hier in willekeurige volgorde Rinjiro Shirata, Kisaburo Osawa, Seigo Yamaguchi, Shigenobu Okumura, Morihiro Saito, Sadateru Arikawa, Hiroshi Tada en Shoji Nishio.
De zoon van Kisshomaru, Moriteru Ueshiba (1951-) is de derde Doshu van de Aikikai.
De laatste jaren is de Aikikai milder geworden ten opzichte van de groep aikidoka die zich om de een of andere reden in het verleden heeft afgescheiden van de organisatie.

Technisch gezien is de vloeiende, ronde benadering van Kisshomaru dominant binnen de Aikikai. Verder is er een tendens het aantal technieken te reduceren en te komen tot een standaardisatie van het curriculum om zo meer eenheid in het gradueren te brengen.
De Japanse Aikikai-leraren waarbij ik seminars heb gevolgd zoals Sugano, Tamura, Yamada en Kanai benadrukten ondanks de persoonlijke verschillen de ronde vloeiende bewegingen. Shimizu lijkt qua stijl uitstekend te passen binnen de Aikikai, maar hij heeft toch gekozen voor een eigen organisatie. Van het zich zo onderscheidende Takemusu aikido (van Saito) zien we dat het ondanks de grote stijlverschillen toch deel uitmaakt van de Aikikai.

Wim Heijnen, 28 mei 2006
Naar een artikel van Stanley Pranin: Aikido an overview in Aikido Journal 1996

Aikidostijlen, Yoseikan Aikido

Aikidostijlen, Yoseikan Aikido

De groei van de populariteit van aikido in Japan zelf en ook daarbuiten heeft zich afgespeeld na 1950. Ueshiba die toen al de zeventig was gepasseerd, heeft daarin nauwelijks een rol gespeeld. Het waren vooral zijn leerlingen zoals Koichi Tohei, Gozo Shioda, Minoru Mochizuki, Kenji Tomiki, and Kisshomaru Ueshiba die gezorgd hebben voor de verspreiding van de krijgskunst.
Deze centrale figuren zijn ook verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de voornaamste aikidostijlen en -organisaties zoals we die nu tegenkomen en waar bijna elke aikidoschool op terug te voeren is.

mochizuki2

mochizuki1

Minoru Mochizuki
(1907-2003; 10de dan aikido, 8ste dan judo, 4de dan karate, 8ste dan Katori Shinto Ryu en 5de dan kendo)

Mochizuke was een groot krijgskunstenaar die zich bepaald niet heeft beperkt tot het bestuderen van één discipline. In zijn Yoseikan Aiki heeft hij zijn kennis van aikijujutsu, andere jujutsuvormen, judo en kendo samengevoegd. Hij was bezig zijn eigen discipline te ontwikkelen voordat Osensei zijn kunst aikido noemde. Het is daarom de vraag of we het als een stijl binnen aikido moeten benoemen.

 

Zoals uit de danverzameling hierboven blijkt was Mochizuki een zeer breed georiënteerd krijgskunstenaar. Nadat hij als kleine jongen begonnen was met kendo en deze studie ook later weer opnam, werd judo zijn echte passie. Tegelijkertijd beoefende hij ook verschillende jujutsu-stijlen. In 1930 werd hij door judomeester Kano naar Ueshiba gestuurd om daar het Daitoryu aiki jujutsu te leren.
Mochizuki was de eerste Japanner die aikido onderwees in het Westen (Frankrijk, 1951). Onder de noemer ‘aikido-jujutsu’ onderwees hij er een groep Franse judoka.
Voor een interview zie: http://www.aikidojournal.com/article.php?articleID=206


Yoseikan aikido

Aan het einde van de jaren 40 van de vorige eeuw voegde Mochizuki technieken van Gyokushin Ryu jujutsu, judo, karate en Katori Shinto Ryu kobudo toe aan het toenmalige aiki jujutsu van Ueshiba en noemde het geheel ‘Budo Yoseikan’. Het deel van de school dat het meest toegespitst is op aiki, heet ‘Yoseikan aikijujutsu’ (soms wordt er ook gesproken van ‘Yosekan aikido’).
Yoseikan Aïkido is gebaseerd op het uitrekken en verdraaiien van de gewrichten, op worpen, klemmen en verwurgingen. Deze technieken worden ondersteund door circulaire verplaatsingen waarmee de partner op harmonieuze wijze uit evenwicht wordt gebracht. Op deze wijze kunnen gevaarlijke technieken op een vloeiende, soepele en beheerste geoefend worden.
In het Yoseikan Aïki benadrukt men de samenwerking tussen de partners. De nadruk ligt op het ontwikkelen van creativiteit en van het nemen van initiatief.

 

Wim Heijnen, februari 2006