logo-aikido-maastricht-nov2014

 

 

Welkom bij
Aikido Maastricht

For the English version click here

How do we see Aikido?

Aikido Maastricht bestaat al meer dan 20 jaar. Ons adres is: De Duitse Poort 13a in Maastricht.

Onze dojo is een plek waar aikido geoefend, bestudeerd en ontwikkeld wordt.
Er worden de traditionele aikidotechnieken beoefend. De nadruk ligt echter op het beoefenen van de aikidoprincipes en het toepassen van deze principes in je dagelijkse leven. Het anders omgaan met conflict en weerstand, maar ook het leren "zijn" in het hier-en-nu zonder te oordelen.

Ons inzicht in de krijgskunst aikido is niet statisch en is in de loop der tijd veranderd. Lees meer hierover.

Aikido dans of krijgskunst

aikido da of kr

Zolang de voorraad strekt!
Het boekje is te verkrijgen in de dojo.

Prijs 12,50 euro
(excl. verzendkosten)

Inspiratie

Miles Kessler, The evolution of response

Een mooi inspirerend artikel over Aikido in een breder kader is:
The evolution of Response van Miles Kessler

Laatst toegevoegde artikelen:

Het belang van wapens in aikido
De gelegenheid maakt de dief

Yukiyoshi Takamura (1928-2000) deel 2

Yukiyoshi Takamura (1928-2000)

Fragmenten uit een interview (2)

 

Takamura

Yukiyoshi Takamura was grootmeester van de Shindo Yoshin-school (kortweg Takamura-school) een vorm van bujutsu, B. Hij is geboren in Otsu, Japan en begon op zesjarige leeftijd met de beoefening van krijgskunsten bij zijn grootvader Shigeta Ohbata in Tokyo. Na de dood van zijn vader en grootvader in 1945 trainde hij onder Matsuhiro Namishiro en bekwaamde hij zich ook in het kenjutsu. Takamura verhuisde naar Zweden en in 1959 naar Amerika, waar hij in 1966 een dojo startte. In 1990 ging hij weer terug naar Zweden.


   

Tegenwoordig overheerst het idee dat oude jujutsuscholen te vergelijken zijn met judo en wapenloze kunsten onderwezen. Dat klopt niet. Er waren veel jujutsustijlen die fundamenteel van elkaar verschillen... In de meeste gevallen waren het klassieke krijgsscholen die mensen klaar maakten voor de strijd op het slachtveld tegen in het harnas gestoken soldaten. Meestal waren deze systemen niet erg complex. Alleen eenvoudige wapens kwamen er aan bod omdat ze in korte tijd werden onderwezen aan voetsoldaten. De meer ingewikkelde systemen behelsden technieken en wapens voor gevorderden, zoals de kusarigama (ketting en sikkel), het mes en het korte zwaard. Lichtbewapende en geharnaste samoerai konden zich met succes meten met superieur bewapende en geharnaste tegenstanders.

    Het begin van de Edo-periode (1603 tot 1868) luidde een lange periode van vrede in. Jujutsuscholen pasten zich aan de nieuwe realiteit aan waar de wapens waren uitgebannen. Er ontstonden veel nieuwe systemen maar de wapens vormden nog steeds het hart ervan. Sommige wapens echter werden niet langer gebruikt, andere werden favoriet dankzij de nieuwe realiteit. De langbladige hellebaard bijvoorbeeld en de speer verdwenen. Wapens als ijzeren waaier, mes en stok werden steeds belangrijker. Deze verandering leidde ook tot aanpassing van ongewapende technieken. Dit had te maken met de groeiende populariteit van wedstrijden zonder wapens. Hiermee werd het begin van op judo lijkend jujutsu ingeluid. Dit ging ten koste van veel echte klassieke krijgskunsten. Rond 1900 zijn bij veel scholen de wapens uit het curriculum verdwenen.

    De populariteit van judo, ontwikkeld door Jigoro Kano, dwong nog grotere veranderingen op aan veel van de oudere jujutsuscholen. Waarom dit zo was, is een beetje een mysterie omdat de echte vernieuwing van judo niet op het gebied van de techniek, maar op dat van de onderwijsmethodologie lag.
    Judo hanteerde een meer wetenschappelijke benadering om de fysieke technieken uit te leggen. Oudere jujutsuscholen gebruikten nog steeds mystieke verklaringen, zoals een concept als ‘ki’. Het grote publiek voelde zich aangetrokken tot de wetenschappelijke verklaringen. Ze vonden ze moderner en superieur ten opzichte van het ouderwetse krijgsmysticisme. Het publiek omarmde dan ook judo boven jujutsu en andere Japanse klassieke scholen. Kano slaagde er ook in te doen lijken alsof judo meer dan jujutsu iets was voor de hogere klasse. Het tegendeel was eerder waar. Judo was de kunst voor de gewone man, jujutsu die van de samoerai.

    Bij de huidige jujutsu-scholen worden meestal kleine gedeeltes onderwezen van complete krijgssystemen: bujutsu. Er zijn veel redenen waarom dat zo is. De meest voor de hand liggende is de veranderende werkelijkheid om ons heen. Veranderingen in technologie en militaire tactiek hebben onvermijdelijk tot een ander wapenarsenaal geleid.
    Als een bepaald wapensysteem toch zijn tijd overleeft, heeft dat niet te maken met de oorspronkelijke waarde ervan. Daarom zijn iaido (weg van het zwaardtrekken) en kendo (zwaardvechtkunst) populairder dan resp. iaijutsu en kenjutsu (beide toepassingsvormen op het slagveld).
    Het zwaard is van origine een oorlogswapen. Het sportaspect en het spirituele aspect van de zwaardkunst kwamen pas later. Deze aspecten werden omarmd door de krijgsklasse omdat ze er profijt van had, maar het ging om secundaire zaken. Waar het de krijger uiteindelijk om te doen was, was het overwinnen van de vijand. Dit moet men niet vergeten. Daarom is een martiale kunst ‘martiaal’.
    …
    Een andere reden om slechts een deel van een bujutsusysteem te leren is het gebrek aan tijd. Tegenwoordig is niemand meer 24 uur per dag krijger. We hebben slechts beperkte tijd om te trainen. We zouden er een fulltime baan aan hebben een bujutsusysteem volledig te leren. Er zijn er slechts weinigen die zich dergelijke opofferingen getroosten voor bujutsu.
    Het is beter om een aspect van bujutsu goed te leren dan alles slechts oppervlakkig. Daarnaast kunnen we dat aspect kiezen dat ons het meeste aantrekt. Sommigen leren het zwaard, anderen jujutsu en weer anderen de naginata (hellebaard). Dit is goed. Het betekent voor toekomstige generaties dat ze een keuzevrijheid hebben.
    Sommigen menen dat het niet goed is niet het hele systeem te leren. Dit is een amateuristische visie. Het is beter iets goed te leren dan slecht of om anderen te imponeren omdat het exclusief is of moeilijk. Het is geen goede motivatie als je leert om iemand anders te imponeren in plaats van dat je leert voor jezelf of voor de leraren die de weg voor je gebaand hebben. De beste krijgskunstenaars zijn degenen die oefenen uit liefde voor de kunst zelf en voor hun leraren nu en in het verleden.

    Tot slot zijn er mensen zoals ik die zich helemaal wijden aan het leren en onderwijzen van een complete bujustu en daarvan de opofferingen accepteren. We zijn niet slechter of beter dan degenen die een deel van een bujutsu of moderne krijgskunsten beoefenen. We beoefenen een heel systeem omdat we geloven en hopen dat er een bonus is die het allemaal waard is. En die bestaat. Het is het begrijpen van het technische en historische hart van een krijgsschool. Een echte bujutsutraditie is een samenhangende puzzel. Alle afzonderlijke aspecten met elkaar gecombineerd versterken elkaar en vullen elkaar aan. De kennis dat individuele technieken niet de kunst zelf zijn, maar een tijdelijke reflectie van een onderliggend stel concepten en krijgsstrategieën werkt bevrijdend. Dit staat ons toe om de geheimen van de kunst te doorgronden. Meesterschap over deze principes staat een school toe om elke generatie te groeien van oude toepassingen naar nieuwe. Via de geheimen van de kunst krijgen we na jaren van training grip op de onderliggende genialiteit. Je kunt die vergelijken met de handtekeningen van vele meesters, elk zichtbaar bovenop de ander, elk een deel van het grotere geheel. Hierdoor wordt een school een school.

    Zo gauw stijlen met elkaar vermengd worden bijvoorbeeld karate met aikido, missen ze bijna altijd deze handtekening van genialiteit. Het zou beter zijn de systemen niet met elkaar te vermengen omdat anders de handtekening van al de wijsheid van eerdere leraren wordt uitgewist. Het gaat om verschillende tradities waarvan de concepten en waarheden niet echt met elkaar samengaan. Ze werden ontwikkeld in verschillende omgevingen om verschillende redenen. Laat ze slagen in hun eigen hoedanigheid in plaats van ze te veranderen in iets waarvoor ze nooit gemaakt zijn.

Uit: Aikido Journal 117, herfst 1999; http://www.shinyokai.com/Takamura%20interview.pdf
Vertaling Wim Heijnen, april 2009

Yukiyoshi Takamura (1928-2000)

Yukiyoshi Takamura (1928-2000)

 TakamuraFragmenten uit een interview (1)

  

 'Many people also attempt to make Ueshiba Sensei into a god. What foolishness! Ueshiba Sensei was just a man. Maybe all this talk of Takeda Sensei will bring the aikido world back down to earth. Many will, however, resist it because it’s always easier to convince people to follow a god.'

     

Yukiyoshi Takamura was grootmeester van de Shindo Yoshin-school (kortweg Takamura-school) een vorm van bujutsu, B. Hij is geboren in Otsu, Japan en begon op zesjarige leeftijd met de beoefening van krijgskunsten bij zijn grootvader Shigeta Ohbata in Tokyo. Na de dood van zijn vader en grootvader in 1945 trainde hij onder Matsuhiro Namishiro en bekwaamde hij zich ook in het kenjutsu. Takamura verhuisde naar Zweden en in 1959 naar Amerika, waar hij in 1966 een dojo startte. In 1990 ging hij weer terug naar Zweden.

Vraag: Sommige mensen vinden dat het er in uw dojo ongewoon hard aan toe gaat. Klopt dat?

    Ik geloof niet dat dit een accurate beschrijving is. De term hard of ruw houdt voor mij in dat er regelmatig sprake is van ernstige blessures. We hebben tijdens de training wel een aanpak die meer de realiteit benadert. Als we slaan en stoten oefenen, dan doen we dat zonder remming. Als je te laat bent met blokkeren of met de uitvoering van een techniek wordt je hard geraakt. We oefenen ook niet-alledaagse aanvallen en we oefenen deze met volle snelheid, zeker in vergelijking met andere dojo’s. We proberen tijdens onze training een meer realistisch stressgehalte te creëren. De angst hard geraakt te worden creëert een stressgevoel dat vergelijkbaar is met het gevoel tijdens een echte confrontatie.
    Als je dit soort training uitbant, maak je van je krijgskunst een bewegingsoefening of gymnastiek. Je voorkomt er echter geen blessures mee. Het valse gevoel van veiligheid in veel dojo’s leidt tot zelfgenoegzaamheid waardoor het aantal blessures toeneemt. Een zelfgenoegzame geest leidt tot een ontspannen houding waarbij de aandacht voor de omgeving en voor hetgeen er gebeurt verslapt. Dát leidt tot blessures. Als je veel blessures wilt zien, ga dan naar sommige aikido-dojo’s. De mensen daar raken vaak geblesseerd omdat ze zich in die harmonieuze omgeving niet bedreigd voelen. In mijn dojo zijn de technieken niet harmonieus, ze zijn bedreigend.
    Sommige aikidoleraren onderwijzen aikido als een krijgskunst, sommigen niet. Dit is goed zolang de leraar eerlijk is over wat hij wil bereiken met de training. Sommige leraren claimen dat ze een krijgskunst onderwijzen terwijl ze dat niet doen. Dat is volgens mij echt fout. Andere leraren onderwijzen hun kunst als een puur spirituele discipline en ze zijn hierover eerlijk bij hun studenten. Dat is prima. Aikido als een spirituele zoektocht is een eerbare kunst en ik geloof dat dit voor de grondlegger van aikido het uiteindelijke doel was. Maar de spirituele aspecten van de kunst komen waarschijnlijk eerder naar voren als aikido als een krijgskunst wordt onderwezen. Dan krijgt de spirituele discipline de ruimte om zich te ontwikkelen. Het hart en de geest moeten met demonen worstelen en deze overwinnen om verlichting te vinden. Zonder strijd wordt het karakter niet echt uitgedaagd en zal niet tot volwassenheid komen. Daarom is ascetische discipline (shugyo) zo belangrijk.
    Er zijn aikidoleraren die veel praten over geweldloosheid zonder te begrijpen waarbij het hier om gaat. Een pacifist is geen echte pacifist als hij geen keuze kan maken tussen geweld en geweldloosheid. Een echte pacifist kan in een oogwenk doden en verminken, maar op het moment dat hij kan toeslaan, kiest hij voor een geweldloze oplossing. Hij kiest voor vrede. Hij moet in staat zijn een keuze te maken en dus daadwerkelijk iemand kunnen vernietigen.
    Iemand vertelde mij dat hij ervoor gekozen had pacifist te zijn voordat hij de technieken ging leren. Dan hoefde hij niet de macht van de vernietiging te leren. Uit zijn woorden bleek dat hij de geest van de echte krijger niet begreep. Voor mij is dit een rationalisering om zijn angst te bedekken voor kwetsuren of harde training. Het is vluchtgedrag. De echte krijger die ervoor kiest pacifist te zijn, staat voor zijn principes en wil ervoor sterven. Alleen een krijger die zijn karakter heeft gevormd in confrontaties kan volgens mij de keuze maken pacifist te zijn.
    Jaren geleden heb ik in Frankrijk een aikidoleraar gezien, Tadashi Abe. Hij was in elk opzicht een echte krijger. Hij was iemand met een vlammende krijgsgeest in zijn buik, terwijl de geest van de harmonie zichtbaar was in zijn ogen. Hij deed het technische en spirituele erfgoed van Ueshiba sensei eer aan. Hij was honderd procent samurai!

    De term krijgskunst wordt vaak gebruikt zonder begrip voor de betekenis ervan. Martiaal betekent oorlog of conflict. In een dojo voor krijgskunsten oefenen we hoe om te gaan met conflict. Zonder fysiek en psychologisch conflict ontbreekt het krijgsaspect in de krijgskunst. Om angst te overwinnen moeten we geconfronteerd worden met angst. Angst moet deel worden van de levenservaring.
    Aan de waardering van angst en de gepaste reactie op angst kun je de volwassenheid zien van een krijgskunstenaar. Waar kun je dit beter leren dan in een dojo waar je de andere leerlingen en de leraar volledig kunt vertrouwen tijdens confrontaties met angst.
    Maar dan moet het wel een martiale dojo zijn. En de meeste dojo’s zijn dit niet. Het gaat hier meer om sociale contacten waar nauwelijks sprake is van een perceptie van gevaar. Ze zullen echt gevaar mijden en ontvluchten. In een martiale dojo zullen de leerlingen het gevaar opzoeken.

     

Uit: Aikido Journal 117, herfst 1999; http://www.shinyokai.com/Takamura%20interview.pdf
Vertaling Wim Heijnen, maart 2009

Interview with Gozo Shioda

Interview, Gozo Shioda

by Stanley Pranin
Uit: Aiki News #93

Gozo Shioda

Gozo Shioda, founder of the Yoshinkan style of aikido, began training in 1932, at the age of seventeen. Sixty years later he heads a unique international aikido organization whose aim is global harmony through the spread of the aikido spirit. In this interview, Shioda Sensei recalls his experiences as an assistant to the aikido founder, teaching aiki budo at the Nakano and Toyama Military Schools, the postwar establishment of Yoshinkan Aikido, and his memories of O-Sensei at the close of his life.
________________________________________
Osaka Asahi Newspaper
Sensei, in our earlier talks you were kind enough to provide us with detailed information on your first years at the Kobukan dojo. Later on, you assisted Ueshiba Sensei as an instructor and also taught aiki budo in Osaka. How did Ueshiba Sensei come to teach at the office of the Osaka Asahi Newspaper Company?
The president of the Asahi Newspaper, Mr. Murayama, was stabbed by a member of a right-wing group. After that incident the Asahi people were worried because the attack had occurred even though there were security guards. They decided to teach the guards some self-defense. That's how Ueshiba Sensei happened to go to the Asahi Newspaper to teach.

How did Mr. Murayama know about Ueshiba Sensei?
Mr. Murayama didn't know Ueshiba Sensei directly, but Mr. Mitsujiro Ishii and Taketora Ogata [1888-1958, journalist and politician who served on several cabinets] knew Sensei and recommended him in about 1933 or 34.
Ueshiba Sensei primarily taught the security guards, but he taught some Asahi Newspaper employees too.
Hatsutaro Sugii, the father of the Kazuo Sugii who is currently at the Ueshiba dojo, was the Assistant Director of Advertising at the Tokyo Asahi Newspaper office in those days and became quite involved in aiki. The practice at the Asahi Newspaper office alone was not enough for him and he commuted to the Ueshiba dojo in Ushigome for a long time. He fell very much in love with aiki. Mr. Sugii held me in high regard for many years and when I built the Yoshinkan dojo in 1965, he came to us and became a sort of adviser. He was at the Yoshinkan until his death. Mr. Sugii gathered together people in Koenji and headed the "Special Research Association."

Mr. Sugii must have been very enthusiastic.
Yes. He also had a wonderful personality. He died about ten years ago. In those days I don't think Mr. Sugii's son did much aikido. He must be aware of the fact that his father came regularly to my dojo.

Sensei, the book Budo, which was privately published by the Kobukan dojo in 1938, has recently been republished in English by Kodansha. You also appear in some of the photos.
The Tokyo Asahi Newspaper cooperated in taking the photos. I don't know who actually wrote the text. Apparently, the contents were partly taken from the transmission scroll [mokuroku] of Sokaku Takeda Sensei of Daito-ryu. The text does not contain a lot of detail.

There was an earlier technical book published in 1933 entitled Budo Renshu which contained technical drawings by Miss Takako Kunigoshi. Can you tell us something about this book?
Miss Kunigoshi suggested the idea, saying, "It would be a great loss if these wonderful techniques are not preserved." Miss Kunigoshi, who was good at drawing and cartoons, took notes. The book was not sold at the dojo, however. Ueshiba Sensei didn't ask for money, but requested an offering and the amount of the offering was unlimited!

Among the later well-known figures to study under Ueshiba Sensei shortly before the war were Koichi Tohei [director of Shinshin Toitsu Aikidokai] and Kisaburo Osawa Sensei [former Dojo-cho of Aikikai Hombu Dojo, awarded 10th dan posthumously]. Do you recall when they started?
Mr. Osawa commuted to the dojo. Mr. Tohei was a student at Keio University shortly before I left the dojo. He was practicing judo and two of his seniors, Mori, a captain of the Keio Judo Club at that time, and Umeda, a competitor in the student judo championships, were practicing at the Ueshiba dojo.
[By that time], Shigemi Yonekawa, Zenzaburo Akazawa, and all of the early uchideshi had to enter military service and so only older people were left in the dojo. Mr. Minoru Hirai [founder of Korindo] was handling the office. Since the young people had disappeared, whenever Ueshiba Sensei was invited to give a demonstration, he would take Mr. Hirai with him and he established many contacts in this way. Apparently Hirai used to teach in Roppongi.

Nakano And Toyama Schools
Do you know how Ueshiba Sensei came to teach at the Nakano and Toyama military schools?
Ueshiba Sensei went to the Nakano school through an introduction of the director of the Military Police School, Mr. Makoto Miura. Since the Nakano School was located in Nakano in Meguro Ward and the Toyama School was located nearby in Okubo, they weren't that far away from the Ueshiba dojo. Ueshiba Sensei also taught at the Army University in Yotsuya and at the Naval Academy. Mr. Sankichi Takahashi was the director of the Naval Academy and it was through this connection that Ueshiba Sensei taught there. At that time, Prince Takamatsu, a younger brother of Emperor Hirohito, was a student at the Naval Academy. Ueshiba Sensei regularly taught budo as a compulsory subject at the Toyama and Nakano Schools.

I believe there were quite a few strong students among those Ueshiba Sensei taught at these military schools.
The students of the Nakano School were 18 and 19 year-olds undergoing training to become spies. When they graduated from the Nakano School they would become officers, wear civilian clothes and infiltrate foreign countries.
There were many strong fellows at the Toyama School too.

Did they practice other martial arts at these schools?
Aikido was the only martial art they practiced. They also studied things like foreign languages.

Given his spiritual views on budo, did Ueshiba Sensei have any moral qualms about teaching at these spy training schools?
No. He was only told to teach martial arts there.

Apparently a technical manual which included aiki budo techniques was published by the Military Police School in the early 1940s. Since it wasn't possible for Ueshiba Sensei to go to so many places by himself as he was also teaching at the Kobukan and in Osaka, did the uchideshi help teach too?
Yes. First, Ueshiba Sensei would go to these places to teach and then tell them that an uchideshi would be instructing on his behalf.
One time, a son of naval Lieutenant Commander Paymaster Takahashi was a school student and Ueshiba Sensei paired him with Prince Takeda. The Prince's wife was also practicing, and when she threw the young Takahashi from a seated position his feet came up and hit her in the forehead and injured her. This was a terrible thing and so I took over as her partner. I had to treat her like a fragile doll and it was really tough! [laughter]
Since the military supported aikido, Ueshiba Sensei also taught prominent ministers. Mr. Higashikuni, Prince Takeda, Prince Chichibu [younger brother of late Emperor Hirohito], and about six children of Prince Takamatsu, another younger brother of Emperor Hirohito, also practiced the art.

Imperial Demonstration
Ueshiba Sensei gave a special demonstration at the Saineikan Dojo in the Imperial palace grounds about 1941. Did this occur as a result of his connection with Admiral Isamu Takeshita?
Yes. When Takeshita Sensei was a Grand Chamberlain he was told by the Emperor to arrange for aikido to be shown to him, so he went to the Ueshiba dojo. Ueshiba Sensei answered, "I can't show false techniques to the Emperor. Basically in aikido, the opponent is killed with a single blow. It's false if the attacker is thrown, leisurely stands up, and attacks again. [On the other hand], I can't go around killing my students." He refused the invitation in this way, but when Takeshita Sensei told this to the Emperor, he said, "I don't care if it's a lie. Show me the lie!" Tsutomu Yukawa and I took ukemi.

I understand the Emperor was not actually present the day of the demonstration.
Yes, that's right.
Prince Mikasa [a younger brother of the emperor], Prince Takamatsu, and Prince Chichibu were in attendance. Takeshita Sensei was the announcer and explained the techniques. It was really something to give a demonstration before the Imperial family in those days and so we couldn't do anything disrespectful.

I believe Ueshiba Sensei was sick on that occasion.
Yes. Since Sensei was ill Yukawa attacked him weakly and was thrown hard and broke his arm. Yukawa was quite a strong guy and he loved to fight. We were good friends and when I went to Osaka he would often take me out drinking. He was powerful and could easily lift a stone mortar with one hand. He died young after returning from Manchuria. He was quite good at aikido.

He must have died not too long after the demonstration before the Imperial family.
The demonstration was in 1941, and I think he died in 1942.
In 1941, when Ueshiba Sensei gave his last demonstration at the Hibiya Kokaido, he said, "My technical training ends now. Henceforth I will dedicate myself to serving the kami [dieties] and training my spirit."
Since I left the dojo in 1941, I believe there were times when he didn't have any close deshi. His students disappeared because of the war. The training was severe [in the early days] when Mr. Shirata and Mr. Yonekawa were uchideshi. It was no easy task training at the dojo. Sensei was really strong [laughter].

Postwar Period
Apparently, after the war Ueshiba Sensei went through some very tough times.
The fact that Ueshiba Sensei was an adviser to the Butokukai in Kyoto which was a rival of the Kodokan Judo organization was not good. When MacArthur came he disbanded the organization. Ueshiba Sensei was implicated as a war criminal and accused of class G war crimes. His foundation [the Kobukai] was taken away and his activities were stopped. Also, the Ueshiba dojo closed down for a time and Ueshiba Sensei secluded himself in Iwama. Since he could no longer practice budo, he created the "Aikien" [Aiki Farm] and engaged in farming in Iwama. He was just eking out a living.
I had just been repatriated and when I went to Iwama, Tadashi Abe was there. Also, Yuji, the son of Koichiro Ishihara and present president of Ishihara Sangyo, was there. Around 1947 I spent about two months in Iwama with my family.

Do you think the founder was at his technical peak then?
He was at his strongest around 1933 or 34. About that time he had matured and become calm.

I understand the Yoshinkan played an important role in the postwar revival of aikido.
After the war the Ueshiba Sensei's Ushigome dojo became a dance hall for the Occupation Forces. After I came back it started to prosper again. I was the first one to arrange training at the Defense Academy [Boeichodai] and police departments. When I left the Ueshiba dojo I was treated like a traitor, but I didn't feel as if I were one. I was making the rounds of 83 police departments and really promoting the Ueshiba dojo.
I don't know how much money my father poured into the Ueshiba dojo before the war. I'm glad I was in good circumstances and I was treated well by Ueshiba Sensei.
I'm glad to have spent so much time with Ueshiba Sensei in his daily life because it was essential for grasping the most important truths of aikido. You had to spend time close to him to understand Sensei's every movement.
Akazawa and Shirata were true students, but they didn't have financial support. Sensei took me around because I had financial backing [from my father]. I received special treatment [laughter].

The Founder on his deathbed
Did you meet with Ueshiba Sensei before his death?
I visited Sensei four days before his death on April 26,1969. I had once asked Ueshiba Sensei in the old days, "Sensei, why are you so strong? When were you at your strongest?" He replied, "That will be the day I ascend to Heaven. That's when I'll be the strongest. Shioda, you understand that. Look at the flame of a candle just when it finally flickers out. It suddenly flares. That's it!"
O-Sensei said that what he meant was like a candle flame suddenly flashing when it goes out, and he said that back in the old days. "So, I'll always be training," he said. Sensei proved that before his death.
Four of the younger deshi were staying with Sensei. He was asleep when I went there, but he suddenly woke up and said, "It's you, thanks for coming. I'm riding on a winged horse around the heavens. I can see the earth. Shioda, what is [Kenji] Tomiki doing now? I'm watching." Sensei had liver cancer. His hands had become thin. But, when he had to go to the toilet, he would exert himself to stand up and go to the bathroom.
Since he couldn't eat he was only drinking water and his energy had become completely drained and it looked like he was dead. Even though he was in such condition, sometimes he would say, "Come on. Let's train!" The doctor then said, "That's the worst thing for him.
Everyone hold him down so he can't get up!" That's what the young men were there for. When he tried to get up, the four men pushed him down and they all were sent flying out into the garden.

That's amazing!
Four days before he died Sensei proved what he had said earlier. At that time Kisshomaru had changed his name and was called Koetsu. He was waiting at the foot of the bed and Ueshiba Sensei said the following, "Shioda, I want you to support Koetsu on the technical side. I want you always to cooperate with him. I'm counting on you." Kisshomaru stood there and listened.

Origin Of Yoshinkan Name
Would you tell us about the origin of the name Yoshinkan?
Its original meaning is "We should always keep in mind that we are foolish beings and, without wavering, remain silent and cultivate our spirit."
What it means is that we should always remember the fact that we are foolish, always focus our mind on that fact, and not allow our minds to move. The shin refers to spirit. The shin is spirit and we should cultivate it. That's the reason for choosing the name Yoshinkan.

Yoshinkan Technical Method

How was the original teaching method of Yoshinkan Aikido developed?
I know that Ueshiba Sensei's techniques were wonderful, but what he did one day was completely different from the day before. Since Ueshiba Sensei did whatever came into his mind, those who were training watched what he was doing without understanding. There were nothing at all like the basics we do today. He would do whatever came to his mind.
But if you try to teach beginners that way, no one will learn. So I thought I had to systematize these techniques when I started teaching at the Nippon Kokan Steel Company. I began to analyze the techniques and develop a teaching system, synthesizing what I had learned up until then. Then I also organized the applications of techniques. I examined the old techniques I had learned.

Did anyone in particular assist you when you were developing your teaching method?
When Kyoichi Inoue was a young student I tried out various things directly on him and developed the system. So, for example, I developed things like hiriki no yosei [elbow power development] and also assigned names.

You also assigned names?
Yes. I also decided on the names. Maybe you could say they are somewhat arbitrary.
Did Ueshiba Sensei give names to techniques when he was teaching before the war?
He used the term irimi. He said that sokumen irimi and shomen irimi were also kinds of irimi. He would also say things like, "Irimi is the essence of aiki." Certainly other martial arts such as judo do not have iriminage. Maybe he used the names of techniques he was taught by Sokaku Takeda.

Aikido vs. Karate

Karate has become a commonly practiced art since the end of the war. What do you think are the best aikido techniques for handling karate punches and kicks?
Well, I think it's a question of the maai [combative distance]. You have to close the maai. You have to blend with the kick when your opponent attacks you and fly in. That's important. It's a matter of timing.

Advanced karateka punch and kick very quickly...

Yes, they do.

Do you think that aikido practice should include techniques for handling karate attacks such as punches and kicks?

That's quite a difficult problem. Both karate and aikido have marked out territories for themselves. One of them would be ruined if they were to compete with each other. Maybe such things could happen in the old days of matches between members of different martial schools [taryu jiai], but I don't really think that kind of thing should occur today. Those who like karate practice karate, while those who like aiki practice aiki. Ueshiba Sensei often told us, "We are studying the essence, the core [of budo], so we don't have to be concerned no matter who attacks us."

I see.
People who practice together are friends. In the final analysis it is moral virtue which is the strongest. You develop virtue. That is the most important thing. Then when you confront an opponent, you do so with a mind to harmonize with him and cause him to lose his hostile intention. This virtue is the ability to cause him to surrender of his own will. Then it doesn't matter even if he is holding a sword or other weapon...

People who have been doing aikido for several years and have reached the rank of second or third dan see karate competitions on television and sometimes feel doubts about whether they can deal with such attacks. If one were actually faced with a karate attack, how specifically would he avoid it? A joint locking technique like kotegaeshi might not be enough. I think there are many people who entertain such doubts.
Well, it's a matter of timing, of understanding the beginning of the movement of ki.
Ueshiba Sensei said, "You can understand when your opponent kicks or strikes by seeing the beginning of the movement of his ki." For example, there is a funny story about Kenzo Futaki Sensei [famous for his brown-rice diet]. Once when Futaki Sensei was training, whenever he would execute a shomenuchi strike Ueshiba Sensei would dodge to the right. So Futaki Sensei struck to the right of Ueshiba Sensei from the beginning, but this time Sensei didn't move at all. A master of that level can sense one's ki. Ueshiba Sensei was able to cause the opponent to lose his will to fight. He immediately assumed a state of mental detachment [mushin] and sensed his opponent's intent. Only Ueshiba Sensei or some equally extraordinary individual can do such things.

I believe, Sensei, that you actually had occasion to use your martial training during the war.
Yes, I did. I thought that what Ueshiba Sensei said was true. Things really happened without any hesitation. If you resort to power and take a stance you will be defeated. If you are faced with a rapid karate attack, you will be defeated. You shouldn't think about trying to do this or that. Those are unimportant details.
Ueshiba Sensei would say, "It's not a matter of winning or losing, of victory or defeat. You must feel that everyone is your friend." When I went off to war, Ueshiba Sensei told me the following, "Don't worry. Wherever you go, just cultivate your virtue."

Practitioners of other martial arts might have a difficult time grasping this idea.
That's too bad. This happens because they are focused on victory or defeat. If we don't rid ourselves of that way of thinking, it will be hard for martial arts to progress. We really have to stop that way of thinking.

Sensei, we receive quite a number of letters from readers asking your opinions on various subjects.
I believe if you think about it carefully, the essence of budo is the spirit. This is the case for judo, karate, or whatever art. You can't think only about the many ways of dealing with attacks.

International Yoshinkan Aikido Federation

Would you describe what you envision for the future of the International Yoshinkan Aikido Federation?
My idea is that since the world has become such a small place we should move beyond thinking in terms of nationalities. The goal entrusted to this federation is to spread the harmony of the aikido spirit throughout the world. Its purpose is to create a peaceful world where it is possible to harmonize with anyone of any race. There is nothing as wonderful as the spirit of harmony and when I started this federation I thought about how we must all get along, how Americans and Soviets must become friends. I thought how the world is a single family, and that we must discard the narrow-minded, insular attitude of the Japanese to make the world into a place filled with fine human beings. For this reason, in a spirit of harmony, we should give up our guns and leave behind our past. What I want to say is that the spirit of aikido is to seek harmony.
Now one year has passed, and we have held our first instructors' graduation ceremony. Students in the second-year class are now training. People from many different countries, including Venezuela and Colombia, are participating. Foreign students are studying enthusiastically. They are training together with the Japanese police trainees, but they are amazing. The foreign women are working hard too.

There is great interest in aikido abroad.
I want to avoid merely having the organization grow large in size and lose personal contact among members.

I really would like to see the Yoshinkan Federation succeed as a model. The usual organization focuses on organizational business and money matters. People forget the original reason for creating the organization and end up with a rigid structure. I think the Yoshinkan approach of a flexible, friendly organization is necessary.
If you approach the problem with this attitude, I think money will come in later. If you attempt to pull in money, it will elude you. I think it is important to forget about money, improve ourselves, and to treat people with whom we have contact as brothers. These people will then cooperate with us. This is necessary if there is really to be harmony among peoples.