Aikidostijlen, Patrick Cassidy

Aikidostijlen, Patrick Cassidy

Patrick cassidy

Patrick Cassidy (6e dan Aikikai) is geboren in de Verenigde Staten. Hij heeft gedurende zeven jaar in Iwama getraind bij Morihiro Saito. Daarnaast heeft hij zich verdiept in de theeceremonie, yoga en meditatie. Als mensen die zijn aikidobeoefening hebben beïnvloed noemt hij: Swami Chidanandaji, Sri Poonjaji, Andrew Cohen, Peter Ralston,Vernon Turner, Richard Moon, and Robert Nadeau.
Na zijn terugkeer uit Japan heeft hij van 1994 tot 2001 in Californië een eigen dojo gehad. Sinds 2003 heeft hij een nieuwe fulltime dojo in Montreux, Zwitserland.
V
oor de visie van Patrick Cassidy over aikido zie: http://aikidomontreux.com/vertical-menu/vision/


Lesstijl

Net als o.a. Miles Kessler richt hij zijn aandacht naast het technische deel ook op de onderliggende principes.
Zijn lessen zijn gericht op het ontwikkelen van spontane reacties, waarbij steeds wordt uitgegaan van het moment. Naast ‘traditionele’ aikidoefeningen doet hij veel ontspannings-, en meditatieoefeningen en leert hij je gevoelig te worden voor wat er op je af komt. Hij maakt ook gebruik van muziek tijdens zijn lessen.

Aikidoperspectief

Over zijn aikidoperspectief schrijft hij: ‘In de traditionele aikidobeoefening zit een dilemma. Ik zie aikido als een studie om conflicten op te lossen op een manier die in harmonie is met de ander en met het totale Leven. Het leven en de objecten daarbinnen zijn van nature onvoorspelbaar. Er zijn patronen en ritmes maar fundamenteel is elk moment en elk element in dat moment nieuw. In aikido leren we hoe we in harmonie moeten komen met het onvoorspelbare, door formules, technieken en patronen te leren. Het leren van technieken kan op persoonlijk vlak bevredigend zijn, maar het help ons niet bij het reageren op het onvoorspelbare. We kunnen pas reageren op het onvoorspelbare als we spontaan worden. We moeten daar zijn waar het moment gecreëerd wordt. Pas dan zijn we in harmonie, pas dan vertegenwoordigen we die harmonie. Volgens mij draait het hierom bij de aikidobeoefening. Het kan niet worden gemeten, gegrepen of bezeten, het kan ook niet worden opgeslagen in het geheugen. Of ik ben spontaan, of ik ben het niet, of ik neem het risico het onbekende te omarmen of ik neem het niet. De moeilijkheid van die keuze maakt dat we worden aangetrokken door dat wat wel gekend kan worden. Met formules kunnen we onze vooruitgang meten en vertrouwen op onze training om het conflict tegemoet te zien en misschien zelfs een manier vinden om om te gaan met het onbekende. We zullen zo echter nooit in harmonie komen met het onbekende.’

 

Wim Heijnen